Participatie belangrijker dan integratie in Genk: Is dit zo?

Participatie belangrijker dan integratie in Genk

door Paul Eyben/ gepubliceerd op 12/03/2012 in Binnenland 

Bron: http://www.stampmedia.be/?p=8252

Sonja Claes, de burgemeester van Heusden-Zolder, haalde onlangs dekranten met haar uitspraken over integratie. Die zou mislukt zijn. Volgens Claes is er in sommige wijken zelfs sprake van segregatie. In Genk bekijkt burgemeester Wim Dries de zaken heel anders.

Claes (CD&V) deed haar uitspraken naar aanleiding van de plannen van Vlaams minister van Inburgering, Geert Bourgeois (N-VA). Die wil snoeien in de integratiekosten, maar volgens Claes kan dit voor problemen zorgen. Ze kaart de segregatie aan die, volgens haar, een gevolg is van de vroegere immigratiegolven.

Wim Dries (CD&V), burgemeester van Genk: “Het klopt inderdaad dat de plannen van minister Bourgeois zorgen voor een herfinanciering. Inwoners van de tweede en derde generatie worden niet meer meegeteld bij de toebedeling van de fondsen, waardoor we inderdaad minder geld ter beschikking hebben. Maar het is zeker niet enkel de Vlaamse regering die het beleid rond integratie bepaalt.”

Dertig jaar werken aan integratie

Dries is het niet eens met de uitspraken van zijn collega omtrent segregatie. “Het integratiebeleid is niet mislukt. Sinds de aanslagen van 11 september lopen de spanningen tussen moslims en christenen wereldwijd op. Dit heeft echter niets met het integratieproces te maken. In Genk werken we al dertig jaar gericht aan het wegwerken van die spanningen dus aan integratie. Integreren evolueert bij ons naar participeren. Zo is de vroegere adviesraad rond integratie gewoon opgegaan in de sociaal-culturele adviesraad.”

“Ik denk dan ook dat de vroegere immigratiegolven de schuld geven, een beetje vastklampen aan het verleden is. We moeten nieuwe manieren vinden om mensen zo goed mogelijk te integreren in de samenleving. Ik kijk hoopvol naar de toekomst, niet met schrik naar het verleden.”

Nieuwe uitdagingen

“Soms komen er nieuwe uitdagingen op ons pad, maar die moeten we grijpen. Zo verstrengde de regering recent de procedure voor gezinshereniging. Daar waren wij als stad vragende partij voor. Uiteraard zijn we het niet altijd eens met de beslissingen van de verschillende regeringen. Ik denk bijvoorbeeld aan het afschaffen van de inburgeringsplicht.”

“Samengevat denk ik dat er nog steeds veel goede dingen in onze stad gebeuren omtrent integratie. Uiteraard zijn er nog bepaalde knelpunten, maar die willen we oplossen. Onze focus ligt op participatie, eerder dan op integratie”, besluit Dries.

© 2012 – StampMedia – Paul Eyben

Mijn bedenkingen: Persoonlijk heb ik dan tot nu toe weinig zien terug komen van de initiatieven tot integratie. Veel blabla, maar weinig van te zien. Is dit weer een teken van de 'schijnheiligheid' van Genk? 

Feit!

Public space is..

Public Space Is... from Design Trust for Public Space on Vimeo.

In the Spring of 2010, the Design Trust for Public Space sent the independent filmmaker Nandan Rao to the streets, sidewalks, parks, plazas and open spaces of New York City to talk to New Yorkers about what public space means to them. Here's what they have to say...

Een sterk intrigerend filmpje!
In bovenstaand filmpje wordt gesproken over de publieke plaatsen in New york, wat de mensen van deze plaatsen vinden en wat dat voor hen betekent. Deze worden gezien als plaatsen waar er aan community building wordt gedaan, als een plaats waar mensen elkaar kunnen ontmoeten, een plaats die het doorgaande leven onderbreekt .
Dit merk je aan uitspraken als:

U do feel like a sense of belonging.

I think it let’s people relax around each other in a city where pople don’t do that very often

It’s a place for sharing the community, it’s a communal space

It’s a place for community building, this is how I met the half of my friends now. 

Hier een ander interessant filmpje of de invulling van publieke ruimten in Barcelona.

Les espaces publics - Publics spaces from La Fabrique de la Cité on Vimeo.

Zeer interessante blog over de invulling van publieke ruimte en hoe dit mensen bij elkaar kan brengen.

http://studiobrooklynpietervandenhoudt.blogspot.com/

Waar gaat onze samenleving op aan?

Waar gaat onze samenleving op aan? Dat was de vraag die ik mij vorige week stelde tijdens een conversatie met mijn broer over mijn ontwerp. Zeer veel mensen zijn vandaag enkel nog bezig met hun eigen project. Ze willen er voor zorgen dat ze zelf gesetteld zijn, genoeg geld hebben en gelukkig zijn maar wat maakt ons gelukkig? Het werken aan onze eigen projecten? Het hebben van veel geld? Het achter je computer zitten en praten met mensen die je amper kent? 1000 vrienden hebben op Facebook? Is het datgene waar we vandaag voor leven? Thuis komen van ons werk, achter onze computer kruipen of nog erger, gelijk workaholics 24u lang bezig zijn met werken zonder oog te hebben voor onze naasten? Zijn we niet teveel opgeslorpt in de de ideologie van het kapitalisme?  Is dit hetgeen waar het leven rond draait? Zijn dit de echte waarden van het leven? Ik betwijfel het ten zeerste. 

Het lijkt wel of heel wat mensen het idee van 'community', samenleven en lief hebben van onze naaste (onze naaste meer als alleen onze direct familieleden) vergeten zijn. Als we dit aan mensen vertellen, is de kans dat ze de redenering gelijk geven reëel maar of men er daadwerkelijk iets aan zal doen betwijfel ik. Misschien dat mensen confronteren met deze gedachte helpt, dit is een van de zaken waar ik verder naar op zoek ga. 

Genk als parallel voor een 'filmproject'

Belangrijke vragen die reeds zijn voortgevloeid uit de seminaries over de films van Pedro Costa: Welk project ga ik bedenken? En wat is de realtie van dat project met de realiteit van Genk?  

Het kan maar iets met Genk te maken hebben als het iets met mezelf te maken heeft. Ik moet jezelf in de conditie plaatsen om iets te kunnen doen. Niet enkel de kracht is nodig, maar ook een inbreng van mijn eigen verleden. Het gaat om het vinden van Genk, de buurt vinden. Maar belangrijker nog een project vinden. De projectvorm die we moeten bedenken is iets anders dan al datgene wat er al is.  Het maken van een pedagogisch project is niet een herhaling van de pedagogische instrumenten die er al bestaan, wel het gebruik van bepaalde van deze elementen  maar dan op een andere manier. Om dat te kunnen doen moet je met jezelf ook een aantal zaken doen om een soort toegang te hebben tot Genk. De manier waarop we in Genk geweest zijn is een manier geweest om een soort toegang te vinden, via een manier die niet voor de hand ligt bepaalde nieuwe toegangen vinden tot Genk.

De meeste commerciële films zijn gemaakt zodat je jezelf zou herkennen waardoor er een soort van gemak ontstaat. Maar Costa en zijn films doen je op bepaalde manier vervreemden van jezelf. Je voelt jezelf niet op je gemak en bent niet gewend naar dergelijke beelden te kijken.

Mogelijke vraag hierbij; Is er dan nog een verschil tussen cinema maken en pedagogiek uitoefenen?Als er een realiteit in beeld gebracht wordt, wordt deze grens kleiner. 

!? Vraag: Welke relatie hebben wij met Genk? Zeer goed over deze vraag nadenken want ik dien deze relatie te hebben om tot een oplossing te komen.

Costa kwam ook binnen in die wijk en verwierf een soort van band met deze wijk. Het hebben rondgelopen hebben in Genk is een eerste occasotionele setting waarin dergelijke relatie kon ontwikkeld worden. We moeten iets vinden dat ons bind. Het vinden van een ‘uitnodiging’ door ons te begeven in dergelijke occasionele setting.

Cinema maken is hier een vorm die gegeven werd aan de uitnodiging die Costa kende met dit dorp. Dergelijke vorm dienen we ook in Genk te vinden om vorm te geven aan de uitnodiging die we daar hebben gekregen.

Vraag die we onszelf moeten stellen is: Doen we recht aan Genk en aan de inwoners van Genk door de manier waarop we denken over Genk?

De eerste film die Costa in die wijk maakt, maakt hij gebruik van de wijk om zijn project te maken. Hij doet hier dus geen recht aan de wijk. Want hij laat de echte wijk niet daadwerkelijk spreken. Pas in de tweede film doet hij recht aan de wijk. Zijn wij in Genk nog bezig aan de eerste film of al aan de tweede?

In zekere zin voelen wij ons in Genk weinig uitgenodigd om het er net zo doods was maar in een andere zin is dit net juist de uitnodiging die we gekregen heb. Misschien wel om een of andere  nieuwsgierigheid naar hoe het beter kan. Genk als Fascinatie van de leegte. Waar wordt er geleefd in dergelijke plek en hoe kunnen we deze leegte vullen? Misschien kom je wel uit bij de pedagogische instellingen. Maar is er andere manier van leven mogelijk die het minder leeg maken? Het pedagogische anders inzetten waardoor Genk terug leven wordt ingeblazen.

Als pedagagoog moet je niet datgene wat je in verleden geleerd hebt zien als een last en dit moment als een manier van anders MOETEN kijken. Enerzijds geeft datgene wat we vroeger geleerd hebben ons een instrumentenkit die we kunnen gebruiken, eventueel op een andere manier,  en anderzijds geeft het ons de nodige kennis om het pedagogische te begrijpen, ook al hebben we kritiek op de standaardmethoden van de pedagogiek. Je moet de pedagogische wereld op bepaalde manier bewonen.

In de films van Costa staan alle deuren open en dat is een beetje gelijk hier de privacy helemaal weg is. Hij doet iets met die deuren die open staan en sluit ze niet.

Het maken van een film als project en alle elementen waar je op moet letten (zie bundel) moet ik ook mee nemen bij het denken over Genk.

Passie als aansteker?

Passie als aansteker?

Wanneer komen mensen wel nog buiten/ van achter hun computer vandaan? Dit was de vraag die me al meerdere dagen door men hoofd spookt.

Als je op zoek gaat naar ‘initiatieven/ ontwerpen’ die werken, merk je dat er niet geweldig veel zijn. Als ik naar concrete voorbeelden zoek denk ik aan Mo Laforce en haar jongerengemeenschap, Juvat van sytycd en zijn dansschool/gemeenschap, Streetkings van Anthony, Speakerscorner in Londenpark met de redenaars, idieh musicsynergy etc. Dit zijn kleinere gemeenschappen waarbij mensen elkaar vakker zien, maar verder wordt gemeenschap ook gestimuleerd door eenmalige jaarlijkse evenementen, denk aan grootschalige evenementen als pukkelpop, I love techno, muzikantendag, wat allemaal evenementen zijn die ‘de muziekliefhebbers’ naar buiten lokken. Maar zo zijn e rook de boekenbeurs, etc. Mensen die allemaal werken /samen komen rond een bepaalde passie.

Twee belangrijke elementen zijn aanwezig: Passie en een voorbeeldfunctie.

Je kan in mijn eigen mensen alleen maar stimuleren en ‘verheffen’ door hen te doen inzien hoe het moet, hen een voorbeeld te stellen.

Als je geen mensen vind die zich inzetten voor de volle 100% voor een bepaald iets en het zien als een verplichting, zal het 9 op de 10 niet werken. Zo mag er wel infrasturctuur en geld aanwezig zijn, maar er is meer nodig dan dat. Zonder ziel kan iets niet leven en deze ziel vinden we in de passie die belichaamt wordt door een bepaalde persoon of groep.

Missen we gepassioneerde mensen missen we in Genk? Er zijn zeer veel initiatieven aanwezig, geld is er genoeg, de infrastructuur is er en toch is er iets dat happert, iets dat niet werkt. Zeer opvallend was dat het aanwezige jeugdhuis niet open was in het weekend. Is dit omdat er geen bezielers zijn?  Werken de instellingen in Genk niet omdat er te weinig gepassiooneerde mensen achter deze initiatieven zitten?

Ik zie een hedendaagse volkshogeschool als een gemeenschap die gecreërd word rond een bepaalde iets en waarbinnen enerzijds men werkt rond bepaalde thema’s die het samenleven bevorden en anderzijds er getracht wordt het volk te verheffen.

Het idee is gebaseerd op plaatsen waar mensen konden samenkomen , plaatsen die hier special toe diende en die je vandaag nog maar zeer weinig ziet namelijk ontmoetingsplatden zoals deze bestonden tijdens de tijd van de Grieken. Op deze plekken werd er gesproken en gediscussieerd over bepaalde gedeelde interesses. De bekende inspiratiebronnen zijn Plato, Socrates en hun volgelingen.

Deze plaatsen zijn in Genk in mijn ogen niet/ weinig te vinden. Deze plaatsen zouden vroeger ook niet hebben gewerkt indien er geen gepassioneerde mensen zouden aanwezig zijn geweest.

Als men iets wilt doen aan de problemen die zich in Genk bevinden en men de jongeren wilt verheffen, zullen deze geinspireerd/ gepassioneerd moeten worden want gemeenschappen vormen zich rond een passie.  Voorbeeld moeten zich niet veraf bevinden maar kunnen zich net ook dicht bij bevinden.  Ze moeten niet dermate groot zijn of bekend maar net haalbaar dicht bij, voelbaar. Jongeren moeten gehaald worden door hen te laten zien dat het anders kan. Hier worden de technieken van de participatie benadering belangrijker (respect, etc.).

Dan is het nog het virtuele aspect dat vandaag o zo belangrijk is geworden. Je zou dit hele virtuele gebeuren ook kunnen beschrijven a.d.h.v. termen als gemeenschap. Ik spreek dan over ‘de digitale gemeenschapen’. De digitale gemeenschappen zijn op verschillende manieren op te vatten. Je kan ze zien als deelgemeensch van een grotere gemeenschap, als een deel van de acitiviteiten die zich online afspelen i.p.v. via samenkomsten. Zo delen bijvoorbeeld bepaalde ideëen en informative via online disussiefora of via bepaalde facebookgroepen muzikanten maar zo creëeren ook studenten een soort van community online die deel uitmaakt van hun heel studiegebeuren.

Anderzijds vallen dergelijke virtuele  gemeenschappen ook te bezien als aparte en zeker in als een andere soort gemeenschap. Dit omwille van bepaalde aspecten die zo verschillende zijn van de gemeenschap gelijk we die kenden vroeger. Zo zijn de relaties veel onpersoonlijker, zijn de sociale grenzen zo goed als helemaal vervaagd en heersen er andere soort normen en waarden. (onderbouwen via onderzoek). Mensen verkrijgen via deze weg een breder netwerk van contacten maar tegelijker tijd is er het idee des te breder is des te onpersoonlijker.

Mensen komen vaak enkel buiten als het functioneel is (Vb. Boodschappen, verplichtingen, werk, etc.) en als ze hun passie willen delen + als ze daar de kans toe achten op een bepaalde ‘plaats’ dat hen aanspreekt.

·      Doel 1: Gepassioneerde mensen vinden die zich willen engageren.

·      Doel 2: Setting uitdenken waarin deze moeten werken.

Ruimte/ infrastructuur geven is niet voldoende.

Het is niet de bedoeling enkel in te spelen op de interesses maar alles te gebruiken dat enigsinds als het raakpuntkan fungeren bij hun interesse.

Zo moeten hiphoppers niet enkel in aanraking komen met hiphop maar met alle mogelijk dansen. Ze moeten leren opstaan tot. Het gaat erom een bepaalde houding te creëeren bij deze jongeren die hen aanzet om iets van hun leven te maken.

Hoe hen samenkrijgen?

We moeten jongeren gaan opzoeken op straat, op plaatsen waar ze het niet verwachten. Er moet een soort van shock effect gecreërd worden dat de jongeren nieuwsgierig maakt. Ze moeten getriggert worden op verschillende manieren, gebruik makend van de manier van en samenwerkend met kunstenaars. We moeten iets gebruiken dat hen inspireert (filmpje, muziek, dans, etc.) Ik denk dan in eerste instantie  bijvoorbeeld aan een samenkomst op straat in bijvoorbeeld elke dinsdag- en donderdagmiddag op het stadsplein of aan de schoolpoort. Ze moeten zien dat degene wat hen willen bij elkaar krijgen zelf gepassioneerd zijn. 

Hoe zien we de relaties die er vandaag de dag binnen de community heersen?

Ook onze relaties veranderen. Zoals hierboven al aangehaald wordt het network voor velen steeds breder maar tegelijk ook onpersoonlijker. Waar je vroeger Jantje van de Bakker had is het vandaag Liesje met 2000 vrienden op facebook. Door de multiculturalisering en de processen die daarrond hangen zijn vele van onze relaties vandaag oppervlakkiger geworden, en dit is ook het geval binnen de community. Mensen offeren minder op om deel te nemen hieraan en hebben vaak constant hun eigen project in het achterhoofd. Dit zorgt er voor dat mensen zich vaak niet 100% engageren, ze nemen weld eel en vinden het tod maar op het moment dat hun eigen project in gedrang komt zet men een stapje terug. We leven vandaag dan ook in een ander soort community, mogelijk te benoemen als de ‘.. community’. Of we de relaties die we 10-20j terug hadden met verschillende leden van de gemeenschap terug kunnen benaderen is maar de vraag? Volgens mij zal de samenleving nooit meer dezelfde zijn en ligt de taak van de pedagoog erin gemeenschap te herschapen, te bekomen en de teloorgang van de gemeenschap zoveel als mogelijk af te remmen.

Kernwoorden:

Op straat

Passie

Jongeren

Elementen:

On stage

Stage verplaatsen

Respect geven

Triggeren om hen te motiveren.

Virtueel


(Voor de lezers: deze tekst is geschreven als uitleg van wat mij idee was over datgene wat er schort in Genk, naar mijn vriendin toe. Dit om mezelf in te schatten of een buitenstaander hij zou begrijpen. Vandaar het schrijven naar de lezer toe.)