Participatieve methoden

Participatieve technieken

1. Groepswerk over buurtvaderschap – Els van den Buys

Waarom?

Mijn doelgroep zijn de jongeren

Opvallende uistpraken?

“De jongeren hebben het niet gemakkelijk. Zij worden overal weggejaagd. Wij doen dat niet. We spreken hen aan en halen hen naar binnen. De jongens zijn dat niet gewoon. Dat is nieuw voor hen.”

“Waarom het met Turkse en Marokkaanse jongens vaak misloopt is omwille van verschillende opinies.” (die een visie hebben op hoe te leven)

“Vijf keer per dag bidden is totaal geen probleem, maar kinderen stimuleren om naar school te gaan, dát is er te veel aan.”

Er moet een mentaliteitsverandering plaatsvinden bij veel ouders, vinden de buurtvaders. Zie ook artikel Genk met negatieve evaluatie ouders.

“Kinderen merken heel snel of ouders belang hechten aan onderwijs en zullen dit dan zelf ook belangrijk gaan vinden.”

“Sommige jongens komen van Turkije naar hier, volgen zes maanden taallessen en ze hebben werk. Onze jongeren zijn hier geboren en tóch hebben ze geen werk. ”

“Je moet je niet moeien, Marokkaanse ouders nemen dat niet” en “Opvoedingszaken moeten binnenshuis blijven”. (= Problematisch voor volkshogeschool)

“Als ik een Marokkaanse jongen aanspreek, dan luistert hij, want ik ken zijn vader. De Turkse jongeren luisteren niet naar ons, we kennen hun vaders ook niet.”

Marokkaanse jongeren worden op weinig plaatsen voor vol aanzien. Ze vechten tegen een negatieve beeldvorming op school en in de wijdere omgeving. Maar ook thuis worden ze „klein gehouden‟.

De jongere buurtvaders hebben een grotere kennis van de leefwereld van de jongeren. Zij zien een verband tussen enerzijds het gebrek aan respect dat jongeren zelf ervaren thuis en daarbuiten en anderzijds de overlast die jongeren veroorzaken buiten het gezin en de school.

Respect moet je verdienen, door eerst zelf respect te geven aan de jongeren.

“Als ik achteraf terugkijk naar de weg die we hebben afgelegd met de vaders, dan wordt me steeds duidelijker dat ik als begeleider heb onderschat dat de verschillen waarop ik botste zo gevoelig lagen” (o.a. oudere vs jongere generaties)

“Je moet ouders aanspreken vanuit bezorgdheid, het is belangrijk dat ouders voelen dat je met hen meeleeft. Zo gaan ze je aanvaarden en gaan ze sneller informatie van je aannemen. Als je ouders aanspreekt, moet je dit altijd één op één doen. Je moet hen ook de zekerheid geven dat de informatie niet verspreid wordt.”

 Een benadering waarin dialoog voorop staat! (Zie verder)

“Een werkpunt voor de toekomst is het inzetten van de verschillen op een constructieve manier: het gaat immers om een wijk met verschillende jongerengroepen die gebaat zijn met een verschillende aanpak. Er moet dus werk gemaakt worden van diversiteit en niet van uniformiteit in aanpak binnen de vadergroep.”

Wat neem ik mee?

Ik vertrek naar Genk en ik neem mee:

        Dat bij het lezen van het artikel in de Genkenaar er volgens mij grote gelijkenissen zijn tussen Meuleberg en Genk. Misschien dat het in Genk wel niet zo extreem is. Ook hier geven de jongeren aan dat ze niet voldoende ondersteunt worden en dat er te weinig respect is voor de jongerencultuur. Aangezien de regel is respect krijgen = respect geveen en andersom, kan dit dus wel voor problemen zorgen. De jongeren geven stevens aan dat het stadscentrum niet aantrekkelijk genoeg is. Dit vind ik wel een opmerkelijke bevinding aangezien er voor de jongeren zeer veel verschillende instellingen (jeugdhuizen, etc.) zijn opgericht waar tijdens ons verblijf zeer weinig volk aanwezig was. Er wordt als advies aangegeven meer de noden van de jongeren te voorzien. Dit neem ik persoonlijk met een korrel zout als ik deze bevinding vergelijk met datgene wat ik gezien heb, maar het geef toch weer aan dat niet iedereen zich thuis voelt binnen deze stad.

       Dat het niet eenvoudig gaat zijn om deze jongeren aan te spreken rechtstreeks, want ik ‘ken hun vader niet’ en dat ik ga moeten gebruik maken van een ‘vertrouwd’ of aanlokkelijk medium.

       Het zou misschien goed zijn een code uit te werken

       Dat er een spanning is tussen de oude en jongere generaties

       Verschil positief benaderen (ook gehaald uit de sessie van participatie), respect tonen.

-> de eerste stap is een manier uitdenken waarop de jongeren benaderd kunnen worden.

       Eventueel in een verder stadium met ‘teambuildingactiviteiten’ werken.

       Uit sessie maandag systeemtheorie: analyse op juiste niveau maken: niet altijd denken in termen van

     individuen, ook groter systeem kan fout zijn en in dit geval is het de volledige Genkse gedachtengang (ouders!)

       Erkenning geven aan de inspanningen die de persoon doet.

      Er moet bepaalde sfeer gecreeërd worden.

      Leven de genkse jongeren via bepaalde systeemregels? Hoe zetten ze deze om online? Denk maar aan de taal (méh), kledij (petjes)

=> Uit mijn analyse die ik aan het maken ben van Genk bleek dat jongeren in genk zich op verschillende manieren  trachten ‘on stage’ te zetten, misschien net omdat ze te weinig erkenning krijgen o.a. van hun ouders, van de samenleving, etc. Het virtuele is daar een belangrijke ondersteuning in omdat dit vandaag de dag zeer eenvoudig gaat. Dit is dan ook zeer aantrekkelijk voor hen. Er zal eindelijk iemand ‘om’kijken naar hen. Ze voelen zich misschien soort van uitschot. Dit lees je ook in de tekst van van den Buys. Door in de eerste plaats hen te benaderen met respect en begrip voor hun situatie, door te erkennen kan er dan een positieve verandering bekomen worden. De erkenning zou dus ook op een of andere manier in ‘real life’ bekomen moeten worden. Dit is de eerste belangrijke stap die gezet dient te worden.  

Belangrijke vraag vandaag: Hoe, in tijd waar individuen centraal worden gesteld, gemeenschap terug trachten centraal te stellen?

Identiteitstheorie: hoe kom ik over? Wat denkt de ander van mij in de maatschappij? (openbare erkenning). Hoe de genkse jongeren erkennen? Ze moeten voelen dat ze gewaardeerd worden en dan pas kan er gewerkt worden aan bepaalde zaken.

Ze hangen misschien niet meer op straat gelijk enkele jaren gelden maar zijn nu vooral virtueel actief en trachten nu via deze weg gezien te worden.

Besluit: Probleem ligt dus op zeer veel vlakken in Genk namelijk, de band tussen de ouderen en de jongeren, de maatschappelijke benadering van het individu, het virtuele dat steeds meer aanwezig is, etc.

2. De inhoud van de tekst ‘EEN BREEDHOEKLENS OP WEERSTAND IN GROEPEN’, kan pas toegepast worden nadat het hierboven besproken process heeft plaats gevonden.

3. Converseren als opgave – Luc van den berge

Aanvullen

Short Notes ontwerp: Muziek: vb geen hiphop maar klassieke muziek dus ze verheffen op muzikaal vlak en van daaruit naar andere vlakken. Ze doen beseffen dat niet door belachelijk te doen maar door bepaalde andere zaken te doen, die bv niet enevoudig zijn, maar door te werken, erkenning te krijgen.

Voorbeeldfiguur die gepassioneerd is. Dit zijn de mensen die gevonden moeten worden.

Film: Take the lead ‘by taking the step’ – Liz Friedlaner (written by Dian Houston).

Ron clark story – the triumph.

De straat op in de zin van haal ze achter hun computer uit. (letterlijk was er niemadn op straat in Genk) Hoe? Via school want schoolplicht? Reclame via sociale media?

Reclame aan de schoolpoort bij wijze van spreken om half 4 als  trigger/shock zodat ze komen kijken en hen dan een voorbeeld laten zien via iets dat hun interesse wekt.

De lat niet gelijk met de grond maar net hoger dat de jongeren iets hebben om naar te striven maar ze er da nook erkenning voor geven en niet zomaar doen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Gelijk Meneer St-Germain zei in een van zij nummers (Rose Rouge):

I want you to get together

Put your hands together one time!